Een blik werpen op de jonge duiven

Zoals ik in mijn vorige blogje al zei: Het begint te kriebelen. Dus gisteren maar eens warm aangekleed en het hok op om eens alle duiven te bekijken. Op papier is het leuk om te zien wat er zit, maar ik ben meer van een duif in handen te pakken en echt te kíjken wat er zit. Te voelen hoe een duif aanvoelt en aan de hand van de bouw van een duif te beoordelen welke duif nu fijn is op wat te koppelen. Vorig jaar heb ik daar ook al eens over geschreven.

Vanuit huis had ik al meer dan eens uitgesproken wat mijn favorietje was, die verraste me eigenlijk wel toen ik haar in handen had. Niet omdat ie zo groot was, maar omdat het juist een hele compacte duif was. Compact en toch alles in de juiste verhoudingen. En grappig genoeg een duif die uit de beste van Pap.

Daarnaast positief verrast dat we eigenlijk gewoon erg mooie duiven op het hok hebben zitten. Qua kleur, lol, maar ook zeker qua bouw. Mooi postuur, bijna allemaal goed door de rui gekomen, mooi qua borstbeen, mooie koppies. Maar 1 duif waar ik over twijfelde, niet qua bouw, maar vanaf de 3e pen niet doorgeruid. De 3e pen is aan de ene kant gebroken en aan de andere kant is de 3e pen flink beschadigd. Deze duif is ziek geweest en we vermoeden dat het daar ook zit, want teruggerekend zit het ook rond deze periode. Verder klopt de bouw, ziet ie er gewoon prachtig uit en voelt ie ook zalig aan. En qua afstamming, tja. Tis n zusje van Krullie en Brullie en Zusje. Behoeft weinig uitleg.
We geven haar maar gewoon de tijd en zien wel. Ik vind het wel weer bijzonder om te zien hoe zoiets als ziekte invloed heeft op het verendek en zo duidelijk ook.

De 700, is ze mooi of is ze mooi? 🙂

Al met al zijn we dik tevreden en gaan we vanaf hier weer kijken hoe we een verder plan maken. Met beperkte ruimte nu en beperkte ruimte voor jongen moeten we slim koppelen. Op naar een beter 2024. De duiven zitten er in ieder geval 😉

2024, het begint weer te kriebelen.

Het is 7 januari. Overal om ons heen horen we dat er wordt gekweekt. De ringen zijn geleverd bij de penningmeester en komende week gaat de zon schijnen, dus ook bij ons begint het te kriebelen over nieuwe plannen.

Inmiddels hebben we helder wat nog hebben zitten op het hok en waar we dan komend seizoen mee willen vliegen, kweken en waarmee we dus hopen wat succes te gaan maken. Maarja. We willen meer koppels maken dan we broedhokken hebben, dus gaan we het hok verbouwen? Gaan we minder koppels maken? We hebben ruimte voor het aantal jongen dat we voor ogen hebben, dus in dat opzicht kan het. Twijfels, twijfels.
Vorig jaar hadden we een heel plan, wat totaal anders liep door de gezondheid van Pap. Die jongen zitten nog bij ons en worden zeker een goede basis van dit jaar, samen met de jongen van Alex Boonstoppel, Jacco Grol en Gerrit Vroomen. Zelf hebben we dus maar weinig gekweekt. Maar we willen niet zomaar met alles gaan vliegen, want dadelijk raken we ze kwijt. Dan hebben we nóg niks. Dus alles goed overdenken. Zorgen dat we, hopelijk, de juiste keuzes maken en de komende dagen eens alles op een rijtje zetten. Waarmee gaan we kweken, welke gaan er sowieso op het vlieghok en gaan we verbouwen of gaan we het doen zoals we het nu doen.

Eerst nog maar ff bijkomen van de feestdagen. Nog een fijne jaarwisseling! Het mag nog nét!
De foto is een oudje, gewoon omdat het zo’n leuke foto is 😉

Einde 2023, op naar 2024

2023 is voorbij. Het was een jaar waarin we leerden van en over onze duiven. Waarin we leerden wat we anders en beter konden doen. Leerden wat we eigenlijk gewoon goed deden en ook leerden wat we leuk vonden en wat eigenlijk gewoon niet.

Het was een jaar waarin we verliezen leden, waarin we prijsjes vlogen, waarin we meer ontdekten over welke vluchten wel en niet bij ons pasten en welke richting we nu eigenlijk op willen met de duiven.

Het jaar waarin we, misschien dat toch, eindelijk door hebben wat er goed is aan het hok en wat we dus moesten veranderen en heel misschien wordt 2024 dan toch een beter jaar?

We hebben nog veel te leren, maar strikt genomen spelen Erik en ik ook pas samen sinds 2016. Ik zit dan wel al sinds 1997 in de duivenwereld, maar altijd naast iemand. De ervaring die ik meeneem is mooi, maar het is toch wel ff anders als je het zelf ten uitvoer moet brengen.

2023 was trouwens ook het waarin we echt wel duiven zijn kwijtgeraakt die ons meer dierbaar waren dan anderen. De 627, Gekke Bontje, Tyson en vooral onze Oma. De 1e 3 raakten verloren van een vlucht, dan loop je natuurlijk altijd wel een risico, maar Oma bleef weg van het hok en dat doet toch nog veel meer verdriet. Oma was onze huisduif. Onze knuffelduif. Ze was er altijd. En nu is ze weg. 2023 was wat dat betreft geen fijn jaar.

De hokken (2023)

In 2016 bouwden we, met behulp van Pap (Peter van Duivenmarktplaats) ons allereerst hok. Dit was een 2ehandsje, dus het was een hoop werk om dit af te breken, te verplaatsen en vervolgens weer op te bouwen en op te knappen. Maar er is niets wat ons niet lukt met goede wil, goed gereedschap en goed gezelschap.

Na een paar jaar spelen ontdekten we dat 1 hok te weinig was, dus toen corona toesloeg in Nederland besloten we gebruik te maken van de stilte en bouwden we zelf een 2e hok. Kleiner dan hok 1, deels vanwege ruimtegebrek, maar anderzijds ook omdat we zoveel ruimte nu ook weer niet nodig hadden.
En zo hadden we dus in 2020 2 duivenhokken.

De stand van zaken op dit moment is zoals op de foto’s hieronder:

V17 Chimay

Na een dag uitstel wegens slecht weer op zaterdag een hele mooie zondag vlucht vanuit Chimay, een 200 km voor ons. Nog niet onze afstand maar we hebben vertrouwen in de 8 duifjes die meegaan.
De voorbereiding gaat voor het eerst in een paar jaar weer de goede kant op, de duiven die we nog hebben zijn fit, staan er goed op en hebben er zin in. En, nog belangrijker, WIJ hebben er weer lol aan!

Onze eerste duif was voor ons de grote verrassing, een duivin uit 2019 die we zeker niet als eerste hadden verwacht, de 19-001. Voor een fond duif op 25 minuten na de eerste in de vereniging, een rasechte snelheidsspeler. Vervolgens volgden ze 8 duifjes zich goed op zodat we na 45 minuten de kleppen weer konden sluiten. Een raar gevoel, 1 uur en 15 minuten na de winnaar alles thuis hebben. Dat zijn we niet gewend.
Na afslaan en het maken van de uitslag in de vereniging blijkt zij de 109e van 338 duiven te zijn, zowaar een prijsje! Dit geeft de burger moed!
We gaan ervoor om dit door te zetten zodat deze 8 straks klaar zijn voor de lange afstanden!

NL19-1095001V

De eerste vlucht van het jaar – Bierges

15 April 2023, de opening van het vluchtseizoen 2023. We zagen er nogal tegenop, want het africhten ging dit jaar niet bepaald van een leien dakje dus de twijfel was er wel om ze mee te zetten. Maarja, het besef ook dat als we nu niet zouden starten we meteen met 5-0 achter zouden staan voor de rest van het seizoen.
Dus, met toch iets lood in de schoenen de duiven in de mand gezet en eigenlijk viel het ons best mee. We hielden er rekening mee dat de onervaren duiven niet thuis zouden komen en helaas hadden we gelijk. De duiven die we in 2021 en 2022 gewoon niet goed hebben voorbereid zijn inderdaad niet thuis, maar de ervaren duiven zijn gewoon netjes thuis, hebben elkaar goed opgevolgd en dat betekent dus ook dat we met iets meer vertrouwen de start maken voor dit vliegseizoen.
Ze zijn niet allemaal weg gelukkig en we verwachten ook wel dat er nog thuiskomen, danwel gemeld worden. Maar gisteren waren ze er in ieder geval niet.
Nu vol goede moed door en vooral zorgen dat we de jonge duiven van dit jaar WEL goed voorbereiden zodat we dit jaar wel goed doorkomen. Feit is en blijft dat, hoe goed de duiven ook zijn. Ze zonder de goede voorbereiding van de baasjes, ze nergens zijn.

De 1e jongen van 2023

Jut en Jul

Seizoen 2023 staat voor de deur en hoewel het nog koud en fris is, hebben we de 1e jongen al in de kom liggen. Dit jaar niet alles tegelijk, maar slechts 1 koppel. Een koppeling van een vale doffer van het hok van Jan Vorselen uit Thorn (Jan Theelen-soort) en een blauwe duivin van Leo Gommans uit Ysselsteyn (L) (soort Coen Brugman).

Op dit moment lijkt het erop dat het in ieder geval 1 vaal jong is en de ander is óf heel licht blauw of ook vaal. Maarja, wat zegt kleur hè. Vliegen moeten ze!

Alle andere koppels waar we jongen van willen zijn ook gekoppeld gisteren, 10 februari. Dat is spoedig terug te vinden op de site. Hopelijk kunnen we dit jaar een succesvol seizoen tegemoet.

Winter 2022

Tja, wat kunnen we over deze winter zeggen? Het is potverdorie koud! Maar het is wel de tijd waarin we de duifjes vertroetelen en inmiddels genieten van de tijd waarin we echt kunnen zien wat we op het hok hebben zitten.

Voor ons, wonende binnen de 10km-zone van een vogelgriepbedrijf, betekent het helaas dat we onze duiven niet naar buiten mogen laten en dat is behoorlijk balen. Net voor er vogelgriep gevonden werd, hadden we jonge duiven die voor het eerst naar buiten moesten. En net dan komt er een ophokplicht. Gevolg: Jonge duiven die straks, in het nieuwe seizoen, wederom niet voldoende hebben kunnen rondvliegen en niet voldoende hebben kunnen wennen.

We gaan het meemaken en we gaan ons best doen om, zodra ze weer naar buiten mogen ze alsnog zo goed mogelijk op te leren en hopelijk brengt seizoen 2023 ons iets meer en betere resultaten dan de afgelopen jaren.

Bergerac, het was gewoon een hel…

Wat keken we uit naar Bergerac. Eigenlijk klopte alles. De duiven waren in vorm, ze hadden een stand, het weer was prima. Ze hadden een goede structuur gehad de weken ervoor en een prima training dus eigenlijk kon er, in theorie, helemaal niks misgaan.

Maar het was een verschrikkelijk lange dag die ons op zaterdag zelf alleen de 627 thuis gaf. (En die ik natuurlijk ALWEER verkeerd had ingeschat)
En toen begon het afschuwelijke wachten. Het wachten op misschien wel helemaal niks, zeker toen er in de media de berichten verschenen dat de duiven van Narbonne (Uit datzelfde weekend) massaal waren weggebleven en in onweer terecht waren gekomen. Tja, dan kunnen wij zelf dat rekensommetje ook wel maken dat die van ons daar ook in terecht zijn gekomen en dan is het orientatievermogen compleet verstoord.

Woensdagochtend zei ik tegen Erik dat het nu wel tijd werd dat er een thuis kwam, want het duurde nu wel erg lang.. En ’s middags zat daar ineens mijn vriendje Krullie op de klep! Pootjes, buik en staart helemaal onder de olie, maar hij was thuis! Dus na een goed bad kon ie lekker kroelen met zn meisje. Krullie was thuis!

Tja.. toen moest alleen nog Tyson. En eerlijk is eerlijk, naarmate de dagen verstreken hadden we de hoop wel opgegeven. Zijn duivin van het hok gezet en eigenlijk wel geaccepteerd dat Tyson niet meer thuis zou komen… Hoe rot dat ook is.

Je verzint het niet, maar afgelopen woensdag zat ineens Tyson op het dak! Op een van de heetste dagen van het jaar! Tyson was niet afgevlogen, dus is ergens opgevangen geweest. (Heel erg bedankt!!) Hij zit nu weer tussen de doffers en is weer helemaal fit.

Het duurde ff voor mn mannen weer thuis waren, maar ik ben blij dat ze, op karakter, alle drie naar huis zijn gekomen. Waarom ze niet op de dag zelf thuis zijn gekomen is oprecht koffiedik kijken. Ik weet het niet. Komend seizoen is het een kwestie van alles opnieuw  bekijken. Van het hok, de dieren tot ons eigen aandeel. Uiteindelijk ligt het aan alle stappen, zit er ergens iets niet goed, dan kunnen de duiven niet presteren.

Het seizoen is klaar. De duifjes mogen rusten en lekker rond het hok vliegen. De rui mag zn intrede gaan doen (En dat zal wel lukken als t weer zo blijf omslaan van warm naar koud)

Voor ons, Erik en mij, is het tijd voor het veilingseizoen en gaan we langzaam beginnen met de start/opening van Doevepeet weer. Zien we jullie daar weer?

De afronding van seizoen 2022: Bergerac

Exact 10 vluchten hebben we gespeeld dit jaar. Waren dat er genoeg? We hebben geen idee. Zaterdag zullen we het weten. Mijn eerste gevoel zegt dat het er te weinig waren, want hoeveel kilometers kunnen ze nu gemaakt hebben met 10 vluchten. Aan de andere kant, het is nu niet zo dat we ze op Tessenderlo en Duffel hebben gespeeld. We speelden al Bordeaux, Issoudun etc.
En gisteren korfden we ze in op Bergerac. De laatste overnachtvlucht van dit jaar. Nog geen enkel jaar lukte het ons om deze vlucht te halen zonder dat ze al volledig in de rui waren. Nog geen enkel seizoen waren ze dit jaar niet al hun volledige vorm kwijt.

En toch, gek genoeg, ondanks de vorm. Ondanks dat ze zo goed vlogen elke ochtend om 6 uur. We hebben nog geen platte prijs gevlogen dit jaar. Daarom gooiden we na Bordeaux alles om, gaven ze een duivin en hoped for the best. Dan maar op nest spelen en zien wat dat brengt. De vorm is er, de pit is er, de energie is er. Nu hopen dat ze zaterdag dan toch een keer binnen de prijzen komen. Dat we de laatste vlucht mogen laten zien dat we wel nog meetellen. Eindelijk een beetje waardering voor het werk van elke ochtend. (Al ben ik persoonlijk ook al heel erg blij als ik ze zaterdagavond gewoon weer alledrie op het hok heb zitten.

De 627, een doffer van Kluinhaar, gekoppeld aan onze Jolene. 3e Getekende. 

Mijn Krullie, zoon van Gerrit en Doede. Gekoppeld aan (niemand verklappen) Doede. Kijk m trots op zn nest liggen!               2e Getekende

Tyson, onze vechtersbaas die mn handen eraf wilde bijten toen ik in de buurt kwam. Ymke’s duif. Komt van het hok van Jan Rehwinkel. Tyson is gekoppeld aan een zusje van Krullie, dochter van Gerrit.          1e Getekende