Een blik werpen op de jonge duiven

Zoals ik in mijn vorige blogje al zei: Het begint te kriebelen. Dus gisteren maar eens warm aangekleed en het hok op om eens alle duiven te bekijken. Op papier is het leuk om te zien wat er zit, maar ik ben meer van een duif in handen te pakken en echt te kíjken wat er zit. Te voelen hoe een duif aanvoelt en aan de hand van de bouw van een duif te beoordelen welke duif nu fijn is op wat te koppelen. Vorig jaar heb ik daar ook al eens over geschreven.

Vanuit huis had ik al meer dan eens uitgesproken wat mijn favorietje was, die verraste me eigenlijk wel toen ik haar in handen had. Niet omdat ie zo groot was, maar omdat het juist een hele compacte duif was. Compact en toch alles in de juiste verhoudingen. En grappig genoeg een duif die uit de beste van Pap.

Daarnaast positief verrast dat we eigenlijk gewoon erg mooie duiven op het hok hebben zitten. Qua kleur, lol, maar ook zeker qua bouw. Mooi postuur, bijna allemaal goed door de rui gekomen, mooi qua borstbeen, mooie koppies. Maar 1 duif waar ik over twijfelde, niet qua bouw, maar vanaf de 3e pen niet doorgeruid. De 3e pen is aan de ene kant gebroken en aan de andere kant is de 3e pen flink beschadigd. Deze duif is ziek geweest en we vermoeden dat het daar ook zit, want teruggerekend zit het ook rond deze periode. Verder klopt de bouw, ziet ie er gewoon prachtig uit en voelt ie ook zalig aan. En qua afstamming, tja. Tis n zusje van Krullie en Brullie en Zusje. Behoeft weinig uitleg.
We geven haar maar gewoon de tijd en zien wel. Ik vind het wel weer bijzonder om te zien hoe zoiets als ziekte invloed heeft op het verendek en zo duidelijk ook.

De 700, is ze mooi of is ze mooi? 🙂

Al met al zijn we dik tevreden en gaan we vanaf hier weer kijken hoe we een verder plan maken. Met beperkte ruimte nu en beperkte ruimte voor jongen moeten we slim koppelen. Op naar een beter 2024. De duiven zitten er in ieder geval 😉

2024, het begint weer te kriebelen.

Het is 7 januari. Overal om ons heen horen we dat er wordt gekweekt. De ringen zijn geleverd bij de penningmeester en komende week gaat de zon schijnen, dus ook bij ons begint het te kriebelen over nieuwe plannen.

Inmiddels hebben we helder wat nog hebben zitten op het hok en waar we dan komend seizoen mee willen vliegen, kweken en waarmee we dus hopen wat succes te gaan maken. Maarja. We willen meer koppels maken dan we broedhokken hebben, dus gaan we het hok verbouwen? Gaan we minder koppels maken? We hebben ruimte voor het aantal jongen dat we voor ogen hebben, dus in dat opzicht kan het. Twijfels, twijfels.
Vorig jaar hadden we een heel plan, wat totaal anders liep door de gezondheid van Pap. Die jongen zitten nog bij ons en worden zeker een goede basis van dit jaar, samen met de jongen van Alex Boonstoppel, Jacco Grol en Gerrit Vroomen. Zelf hebben we dus maar weinig gekweekt. Maar we willen niet zomaar met alles gaan vliegen, want dadelijk raken we ze kwijt. Dan hebben we nóg niks. Dus alles goed overdenken. Zorgen dat we, hopelijk, de juiste keuzes maken en de komende dagen eens alles op een rijtje zetten. Waarmee gaan we kweken, welke gaan er sowieso op het vlieghok en gaan we verbouwen of gaan we het doen zoals we het nu doen.

Eerst nog maar ff bijkomen van de feestdagen. Nog een fijne jaarwisseling! Het mag nog nét!
De foto is een oudje, gewoon omdat het zo’n leuke foto is 😉

Einde 2023, op naar 2024

2023 is voorbij. Het was een jaar waarin we leerden van en over onze duiven. Waarin we leerden wat we anders en beter konden doen. Leerden wat we eigenlijk gewoon goed deden en ook leerden wat we leuk vonden en wat eigenlijk gewoon niet.

Het was een jaar waarin we verliezen leden, waarin we prijsjes vlogen, waarin we meer ontdekten over welke vluchten wel en niet bij ons pasten en welke richting we nu eigenlijk op willen met de duiven.

Het jaar waarin we, misschien dat toch, eindelijk door hebben wat er goed is aan het hok en wat we dus moesten veranderen en heel misschien wordt 2024 dan toch een beter jaar?

We hebben nog veel te leren, maar strikt genomen spelen Erik en ik ook pas samen sinds 2016. Ik zit dan wel al sinds 1997 in de duivenwereld, maar altijd naast iemand. De ervaring die ik meeneem is mooi, maar het is toch wel ff anders als je het zelf ten uitvoer moet brengen.

2023 was trouwens ook het waarin we echt wel duiven zijn kwijtgeraakt die ons meer dierbaar waren dan anderen. De 627, Gekke Bontje, Tyson en vooral onze Oma. De 1e 3 raakten verloren van een vlucht, dan loop je natuurlijk altijd wel een risico, maar Oma bleef weg van het hok en dat doet toch nog veel meer verdriet. Oma was onze huisduif. Onze knuffelduif. Ze was er altijd. En nu is ze weg. 2023 was wat dat betreft geen fijn jaar.

De hokken (2023)

In 2016 bouwden we, met behulp van Pap (Peter van Duivenmarktplaats) ons allereerst hok. Dit was een 2ehandsje, dus het was een hoop werk om dit af te breken, te verplaatsen en vervolgens weer op te bouwen en op te knappen. Maar er is niets wat ons niet lukt met goede wil, goed gereedschap en goed gezelschap.

Na een paar jaar spelen ontdekten we dat 1 hok te weinig was, dus toen corona toesloeg in Nederland besloten we gebruik te maken van de stilte en bouwden we zelf een 2e hok. Kleiner dan hok 1, deels vanwege ruimtegebrek, maar anderzijds ook omdat we zoveel ruimte nu ook weer niet nodig hadden.
En zo hadden we dus in 2020 2 duivenhokken.

De stand van zaken op dit moment is zoals op de foto’s hieronder:

V17 Chimay

Na een dag uitstel wegens slecht weer op zaterdag een hele mooie zondag vlucht vanuit Chimay, een 200 km voor ons. Nog niet onze afstand maar we hebben vertrouwen in de 8 duifjes die meegaan.
De voorbereiding gaat voor het eerst in een paar jaar weer de goede kant op, de duiven die we nog hebben zijn fit, staan er goed op en hebben er zin in. En, nog belangrijker, WIJ hebben er weer lol aan!

Onze eerste duif was voor ons de grote verrassing, een duivin uit 2019 die we zeker niet als eerste hadden verwacht, de 19-001. Voor een fond duif op 25 minuten na de eerste in de vereniging, een rasechte snelheidsspeler. Vervolgens volgden ze 8 duifjes zich goed op zodat we na 45 minuten de kleppen weer konden sluiten. Een raar gevoel, 1 uur en 15 minuten na de winnaar alles thuis hebben. Dat zijn we niet gewend.
Na afslaan en het maken van de uitslag in de vereniging blijkt zij de 109e van 338 duiven te zijn, zowaar een prijsje! Dit geeft de burger moed!
We gaan ervoor om dit door te zetten zodat deze 8 straks klaar zijn voor de lange afstanden!

NL19-1095001V